Το καθαρό όραμα θέλει τον δικό του χώρο. Από μικρός είχα την εσωτερική ανάγκη να ζήσω στην Φύση. Μακριά από τον θόρυβο της πόλης, την πίεση που δημιουργεί το περιβάλλον ,την μόλυνση και ό,τι εμποδίζει τον πνευματικό άνθρωπο να συγκεντρωθεί και να δημιουργήσει.
Γεννήθηκα σε πόλη, στην Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα  και σπούδασα στην Αθήνα. Από παιδί όμως έκανα σχέδια ” απόδρασης ”, μέσα από αγορίστικα  πλάνα περιπλάνησης στην άγρια Φύση.
Η ζωή προχώρησε . Άρχισα την καριέρα μου στην ζωγραφική, ολοκλήρωσα σπουδές Υποκριτικής, ασχολήθηκα με την κλασσική κιθάρα και γενικά έκανα πολλά πράγματα γύρω απ΄ την Τέχνη, εντός και εκτός Ελλάδας .
Όμως  εκείνο το παιδικό όνειρο, βρισκόταν πάντα στην κώχη του μυαλού μου και δεν με εγκατέλειψε ποτέ.
Αντίθετα, όσο ζούσα και δούλευα σε χώρες του εξωτερικού ( Γερμανία- Ιταλία ), παρά τις ευνοϊκές για την δουλειά μου συνθήκες και την αποδοχή που συνάντησα, η επιθυμία της ”απόδρασης”  δυνάμωνε.
Έτσι την εποχή που ζούσα στην Γένοβα με την γυναίκα μου – που ήταν διπλωμάτης και Πρόξενος της Ελλάδας  εκεί – αποφασίσαμε κάτι που για τα ελληνικά δεδομένα,  ήταν χωρίς προηγούμενο. Αφού ως άνθρωποι της πόλης δεν είχαμε ρίζες που να μας οδηγούν σε πατρογονικές εστίες  εκτός Αθηνών, εκμεταλλευτήκαμε την δυνατότητα να διαλέξουμε μεσ’ από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδας.
Σε μια μεγάλη έκταση – ο πιο κοντινός σε μας οικισμός ή σπίτι, απέχει τρία χιλιόμετρα – δημιουργήσαμε την “Βίλλα Πλειάδες”. Ένα συγκρότημα- κατοικία, εργαστήριο, ξενώνες ,  με χιλιάδες δένδρα που φυτέψαμε κάνοντας  ταυτόχρονα κι ένα μεγάλο οικολογικό έργο. Ένας χώρος κι ένα έργο, που ανταμοίβει πλέον εμάς και τους φίλους , θαυμαστές και συλλέκτες που συνεχώς έρχονται και με βρίσκουν- γιατί υπάρχει και η περιέργεια “που γίνονται αυτά τα έργα, που έχει πάει αυτός ο Νίκου!”.
Ο έναστρος  ουρανός και η καθαρότητα της ατμόσφαιρας του χώρου λόγω υψομέτρου, σε κάνει τα βράδια να αισθάνεσαι ότι οι αστερισμοί σε καλύπτουν. Γι’αυτό  έδωσα στην κατοικία μου – και λόγω της αγάπης μου στην μυθολογία- το όνομα του αστερισμού των Πλειάδων.
Τελικά, δεν μετάνιωσα ούτε για μια στιγμή που επέλεξα τον Ελλαδικό χώρο, ως χώρο έμπνευσης και δημιουργίας . Η Ελλάδα είναι ο δικός μου “τροφοδότης λογαριασμός”, και ό,τι μειονέκτημα κι αν παρουσιάστηκε στην πορεία δεν μπόρεσε να σκιάσει την επιλογή μου.
Όσο για τον κίνδυνο “αποστασιοποίησης”, που πολλοί επικαλούνται για έναν δημιουργό που ζει “εκτός κέντρου”. Με τα σημερινά  μέσα επικοινωνίας, όπως και με τις συχνές παρουσιάσεις της δουλειάς μου και τα συνεχή ταξείδια, ακόμα κι αν το επιθυμούσα δεν μπορώ να απέχω απ΄την περίφημη επικαιρότητα και τα δρώμενα.
Έχω όμως κερδίσει το ουσιαστικό πλεονέκτημα να επιλέξω ποια ”δρώμενα ” θεωρώ σημαντικά, ώστε να αφήσω  γι’αυτά τον ιδανικό μου βιότοπο, για λίγο.
Αυτό το μικρό κατατοπιστικό  εικονικό ”οδοιπορικό” στην ” Βίλλα Πλειάδες ”, μέσ’ απ’ το site, πιστεύω ότι το χρωστούσα στους χιλιάδες πλέον φίλους μου απ’ την Ελλάδα και το Εξωτερικό που το επισκέπτονται, με τιμούν με το ενδιαφέρον τους  και ως εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να έρθουν στον χώρο μου.

Σας ευχαριστώ θερμά,

Γιάννης Νίκου.